Z mapą po krzakach, czyli maratony na orientację

przez Administrator | Opublikowano 24 lutego 2014 11:01

Jak mawiał Johan Cruyff, jeden z najlepszych piłkarzy w historii futbolu: lepiej mądrze stać, niż głupio biegać. To powiedzenie idealnie sprawdza się w przypadku pieszych maratonów na orientację, które z roku na rok stanowią coraz mocniejszą konkurencję dla ubijania kilometrów po oznakowanych trasach. Wystarczy powiedzieć, że tegoroczny kalendarz imprez pęka w szwach – w sumie zaplanowano 33 maratony rozsiane po całym kraju. 

Z mapą po krzakach (fot. Michał Unolt)

Z mapą po krzakach (fot. Michał Unolt)

W przeciwieństwie do biegów ulicznych, maratony na orientację to dość kameralne imprezy, organizowane przez grupki zapaleńców, często po kosztach i bez medialnego szumu. Nawet jeśli startuje w nich kilkaset (!) osób.

Paradoksalnie, choć dystans jest dłuższy niż maraton (50 lub 100 km), w tego typu zawodach spokojnie startować mogą dużo słabiej wytrenowani biegacze, czy wręcz piechurzy. (Swoją drogą, jeśli ktoś nie jest fanem chodzenia, na większości imprez są również przygotowane trasy rowerowe). No ale do rzeczy, czyli:

O co w tym chodzi?

Zazwyczaj na kilka minut przed startem zawodnicy dostają do ręki mapę turystyczną z zaznaczonymi na niej punktami kontrolnymi. Zadaniem jest zebranie wszystkich (albo chociaż „jak najwięcej”) tych punktów w limicie 12 h (dla dystansu 50 km) lub 24 h (dla trasy 100 km). Jak więc łatwo policzyć, całą trasę można spokojnie pokonać bez biegania. Grunt, żeby tylko za bardzo nie pobłądzić. Łatwiej jednak powiedzieć niż zrobić.

Tak naprawdę, zasadniczym celem jest wybranie optymalnej drogi pokonania całej trasy i reagowanie na zmieniające się po drodze okoliczności. Uwaga na słowo-klucz: „optymalna” droga to wcale nie to samo co „najkrótsza”. Co bowiem będzie lepsze: droga przez szczyt, czy jego obejście? Przejście przez grząskie, zaorane pole, czy nadłożenie kawałka ubitą drogą? Dojście do pobliskiego mostu czy… przepłynięcie rzeki? Im dalej w las, tym więcej tego typu decyzji.

W maratonach na orientację startuje się raczej indywidualnie, lecz swobodnie można się łączyć w większe lub mniejsze grupy. Warto z tego skorzystać zwłaszcza przy okazji pierwszych doświadczeń z tą dyscypliną. Mówiąc delikatnie – jeśli nie macie obycia z mapą i kompasem lub końskiego zdrowia, pokonanie całej trasy zajmie sporo czasu, raczej bliżej limitu, niż dalej.

Nie ma w tym nic złego, satysfakcja z odnalezienia wszystkich punktów jest i tak ogromna, jednak przyjemniej i weselej jest przemieszczać się w kilka osób. Jak to mówią: w kupie raźniej. Nawet wtedy należy jednak przez cały czas kontrolować swoją pozycję na mapie (albo chociaż próbować), tak żeby wiedzieć gdzie się jest i czy aby na pewno nie idzie się w złą stronę. Zasada numer jeden – kompas ma być zawsze pod ręką, a najlepiej na nadgarstku.

Wujek dobra rada

Na co zwrócić uwagę, czego unikać, a o czym pamiętać startując w maratonie na orientację? Przede wszystkim – wyposażenie. W plecaku nie powinno zabraknąć zapasu picia i energetycznego jedzenia, kilku plastrów, środka przeciwbólowego i telefonu. Przydatny będzie również szczelny mapnik i zapasowe skarpety. Dla tych, którzy nie są przyzwyczajeni do pokonywania większych dystansów pieszo, sporym ułatwieniem może być zabranie kijków trekkingowych lub do Nordic Walking.

Fani dwóch kółek też znajdą coś dla siebie (fot. Michał Unolt)

Fani dwóch kółek też znajdą coś dla siebie (fot. Michał Unolt)

Jeśli chodzi o odzież, jestem zatwardziałym przeciwnikiem stylu „na komandosa”. Choć nie brak osób lubiących przez kilkanaście godzin maszerować w wojskowych butach, mundurze i z wielkim plecakiem z zaczepem na karabin i granaty, osobiście polecam skorzystać jednak z najnowszych osiągnięć myśli technicznej, takich jak lekkie sportowe buty, leginsy, koszulki oddychające, czy chusty wielofunkcyjne. Pamiętajcie, że każdą rzecz, którą zabierzecie, będziecie musieli nieść przez długie kilometry na plecach.

Mapy

Strony: 1 | 2

Wyświetlam 1 Comments
Dodaj swój komentarz
  1. Mateusz napisał(a):

    Jeżeli ktoś nie czuje się na siłach w bieganiu zapraszam także na lżejszą formę czy Marsze na Orientację. Tu można swobodniej iść niż biegać choć za to zdarza się że mapy tworzą różne formy i kształty.

    Co nieco więcej o Marszach – MnO
    http://ino.pttk.pl/
    bądź wszelkie podstawy zabawy :
    http://orientpark.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=8&Itemid=15&lang=pl

    Ruch to zdrowie i nie liczy się forma.

Skomentuj

XHTML: Możesz korzystać z tych znaczników HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 


Outdoor Magazyn