Mount Everest, K2 i Broad Peak zimą – spotkanie z himalaistą Alkiem Lwowem w ramach Klubu Miłośników Gór

przez Aneta Żukowska | Opublikowano 18 października 2013 9:40

Extreme Group  i Dom Kultury w Rybniku-Chwałowicach zapraszają do Klubu Miłośników Gór na spotkanie z Alkiem Lwowem.

Działalność comiesięcznych spotkań w ramach Klubu Miłośników Gór rozpoczniemy 24 października o godz. 18.00 od spotkania ze znanym polskim himalaistą, zdobywcą czterech ośmiotysięczników – Alkiem Lwowem, który opowie o zimowych wyprawach na Mount Everest, K2 i Broad Peak. Spotkania będą organizowane w Domu Kultury Chwałowice – Rybnik ul. 1 Maja 91B. Wstęp 8 zł.

Więcej informacji na stronie Domu Kultury w Rybniku-Chwałowicach.

Alek Lwow (fot. arch. Alek Lwow)

Alek Lwow (fot. arch. Alek Lwow)

Aleksander Lwow 

Urodził się 18 września 1953 r. w Krakowie. Od 1956 r. mieszka we Wrocławiu, od 1989 na przemian we Wrocławiu i Konradowie. Wspina się od 1970 roku, zaczynając karierę w Sokolikach k. Jeleniej Góry w ramach szkolenia w Sekcji Grotołazów AKT. W 1971 r. został „członkiem sympatykiem” Klubu Wysokogórskiego we Wrocławiu, w 1972 r. „członkiem uczestnikiem”, a w 1975 r. „członkiem zwyczajnym” KW, pozostając w nim aż do momentu jego rozwiązania się w 1998 r. W latach 1999-2001 r. był członkiem Klubu Wysokogórskiego w Katowicach. Później niezrzeszony. Od  czerwca 2013 r. jest „członkiem honorowym” Polskiego Związku Alpinizmu.

Alek Lwow (fot. arch. Alek Lwow)

Alek Lwow (fot. arch. Alek Lwow)

W latach 1960-68 uczęszczał do SP nr 71 we Wrocławiu (pierwsza polska „Tysiąclatka”). W 1973 r. ukończył elitarne wrocławskie technikum Lotnicze Zakłady Naukowe z dyplomem „Technika mechanika osprzętu lotniczego”, rozpoczynając jednocześnie studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, na kierunku Maszyny i Urządzenia Górnicze. W 1983 r. (po 10,5 latach studiów, przedłużonych o 5,5 roku z powodu aktywnej działalności alpinistycznej) obronił pracę dyplomową na temat „Wymagania wytrzymałościowe i technika asekuracji jako podstawowe problemy zastosowania lin alpinistycznych”, uzyskując tytuł magistra inżyniera mechanika.

W latach 1984-89 pracował w firmach robót wysokościowych „Taternik” i „Alpinar”. Od 1990 r. zarejestrowany jako rolnik prowadzący blisko 25-hektarowe gospodarstwo we wsi Konradów k. Lądka Zdroju. W latach 1999-2000 (15 miesięcy) pracował jako prezes zarządu spółki „Czarna Góra” S.A., budującej i eksploatującej wielki ośrodek narciarski w Siennej k. Stronia Śląskiego w Masywie Śnieżnika, na Ziemi Kłodzkiej. Obecnie w swoim wyuczonym zawodzie nie pracuje, zajmując się przede wszystkim pracą o charakterze dziennikarskim i wydawniczym.

W 1994 r. stworzył pierwszy w Polsce miesięcznik wspinaczkowy pt. GÓRY i ALPINIZM, który redagował i wydawał do 2005 r. publikując w sumie 98 numerów w ramach dziesięciu roczników. Czasopismo to (wydawane przez spółkę „Góry i Alpinizm” założoną wspólnie ze Stanisławem Hałą, przedsiębiorcą w branży outdoorowej z Nowego Tomyśla) upadło wskutek strat spowodowanych przez nierzetelnych kontrahentów i reklamodawców nie płacących rachunków.

W związku z wydawaniem czasopisma od 1995 r. – zawsze w ostatni weekend września – organizuje Spotkania Czytelników i Miłośników GiA, które odbywają się nadal. Uczestniczyło w nich od 50 do 550 osób. Jak dotąd odbyło się dziewiętnaście Spotkań: I Schr. Na Hali pod Śnieżnikiem/Śnieżnik (1995), II Schr. Strzecha Akademicka/Śnieżka (1996), III Szklarska Poręba/Szrenica (1997), IV Stronie Śląskie-Sienna/Czarna Góra (1998), V Świeradów Zdrój/Izerski Stóg (1999), VI Międzygórze/Śnieżnik (2000), VII Szklary k. Idzikowa/Igliczna (2001), VIII Głuchołazy/Kopa (2002), IX Głuchołazy/Biskupia Kopa (2003), X Schr. Na Hali pod Śnieżnikiem/Śnieżnik (2004), XI Lądek Zdrój/Trojan (2005), XII Konradów/Wilczyniec (2006), XIII Schr. Andrzejówka/Waligóra (2007), XIV Sokolec/Wlk. Sowa (2008), XV Schr. Dom Śląski/Śnieżka (2009), XVI Schr. Roztoka/Tatry (2010), XVII Schr. Pasterka/Szczeliniec Wielki (2011), XVIII Schr. Jagodna w Spalonej/Jagodna (2012) i XIX Schr. Szwajcarka/Sokolik Duży (2013).

Jest autorem licznych artykułów i notatek prasowych o tematyce alpinistycznej, pisanych od 1977 r. do dzienników (np. 120-odcinkowy cykl w Wieczorze Wrocławia) i czasopism, także zagranicznych. Wydał 2 książki wspomnieniowe „Wybrałem góry” (1990) i dwukrotnie wznawianą „Zwyciężyć znaczy przeżyć” (1994, 1999 – dodruk, 2001 – II Wydanie, III Wydanie ukaże się w listopadzie 2013) oraz – na bazie własnej pracy magisterskiej – podręcznik pt. „Liny alpinistyczne” (1991). W 1998 r. zebrał, opracował i wydał „Wielką Księgę Humoru Rysunkowego GiA”. Do kilku innych książek napisał wstępy lub rozdziały. W 2003 r. był wydawcą niemieckiej monografii „Western Karakoram” autorstwa Wolfganga Heichela (dla DAV) i wspomnieniowej książki Stanisława Worwy „Bliżej nieba”. W 2010 r. zredagował technicznie drugi tom monografii W. Heichela pt. „Central Karakoram”, a 2013 r. trzeci tom pt. „Monografia Nanga Parbat”.

Alek Lwow (fot. arch. Alek Lwow)

Alek Lwow (fot. arch. Alek Lwow)

Rozpoczynając swą karierę wspinaczkową w Rudawach Janowickich i w Karkonoszach (jako grotołaz – m.in. brał udział w 3-dniowym kopaniu tzw. Kolorado w Jaskini Czarnej, grudniu 1970 r.), bardzo szybko skoncentrował się wyłącznie na wspinaczce skalnej. W latach 1972-75 w Tatrach przeszedł szereg trudnych dróg latem i zimą, a do największych osiągnięć tamtego czasu należy m.in. V przejście drogi Drosta na Kazalnicy Mięguszowieckiej, I polskie przejście Czarnego Filara na zach. ścianie Łomnicy, I polskie przejście środkowej turni na Kołowym Szczycie, III przejście „Superdirettissimy” Kazalnicy Mięguszowieckiej i I przejście zimowe tej drogi, dokonane z Marianem Piekutowskim, a także tzw. „odhaczenia” fragmentów kilku dróg. W 1974 i 1975 r. był mistrzem Polski we wspinaczce na czas oraz uczestniczył w międzynarodowych zawodach wspinaczkowych w ZSRR, Czechosłowacji, Bułgarii i na Węgrzech. Na zawodach w Picundzie (ZSRR) w 1975 r. będących pierwszą międzynarodową imprezą tego typu na świecie, był najlepszym zawodnikiem zagranicznym. W latach 1975-79 wspinał się w Alpach (latem i zimą), Norwegii, Pamirze i Hindukuszu Afgańskim. Dwukrotnie był na Kaukazie (1981 i 1987). Wyprawa do Afganistanu (1977), w czasie której wspólnie z Krzysztofem Wielickim i Jerzym Pietkiewiczem dokonał pierwszego przejścia nową drogą lewego filara (3000 m wysokości) szczytu Kohe Szachaur 7116 m, a potem wejście na Pik Rewolucji (6954 m) z Januszem Skorkiem, Ludwikiem Wilczyńskim i Januszem Mączką w Pamirze (1978), były wstępem do jego kariery himalajskiej. W 1979 r. został uczestnikiem wyprawy Andrzeja Zawady, która w sezonie 1979/80 zdobyła po raz pierwszy w zimie najwyższy szczyt świata Mount Everest (8848 m).

W latach następnych uczestniczył w wielu ekspedycjach himalajskich, biorąc udział w zdobywaniu szczytów: K2 8611 m (dwa razy, w tym raz w zimie – 1982 i 1987/88), Dhaulagiri 8167 m (dwa razy – 1983 i solo 1985), Yalung Kang 8505 m (w zimie – 1988/89), Broad Peak 8047 m (w zimie – 1988) i Everest (dwa razy – 1986 i 1991). Zdobył cztery ośmiotysięczniki: Manaslu 8163 m (1984, z Krzysztofem Wielickim, nową drogą), Lhotse 8516 m (1986, z Tadeuszem Karolczakiem, w stylu alpejskim), Cho Oyu (1987, z Tadeuszem Karolczakiem, nową drogą w stylu alpejskim) i Gasherbrum II (1993, z Piotrem Snopczyńskim i Lary Hall’em z USA). Wśród gór niższych ma na koncie, pierwsze polskie i jak dotąd najszybsze w historii (7,5 godziny, samotnie – 1990) wejście na Pumori 7165 m. Jesienią 1991 roku zorganizował i kierował międzynarodową wyprawą na zachodnią grań Mount Everestu (Polish Jack Wolfskin Everest Expedition ’91).

Polish Jack Wolfskin Expedition (fot. arch. Alek Lwow)

Polish Jack Wolfskin Expedition (fot. arch. Alek Lwow)

Uczestniczył także w wyprawach na Latok III (1984 – wyprawa jeleniogórsko-wrocławska), Rakaposhi (1990), 2x na Diran (1991 – wyprawa amerykańska i 2004 – wyprawa pakistańska), Aconcagua (1995, 1997, 2007, 2008 i 2009 – był 6 razy na szczycie), Khan Tengri (2000) i Mt McKinley (2005). Łącznie 22 razy wchodził na szczyty przekraczające 6000 m w Hindukuszu, Pamirze, Himalajach, Karakorum, Andach i Tien Shan.

W latach 1992-1993 przygotowywał i prowadził poświęcony alpinizmowi cykliczny program telewizyjny pt. „Aleksander Lwow zaprasza”, a później, do roku 1995, przez szereg miesięcy co 2 tygodnie realizował autorski program górski pt. „Wędrówki z Alkiem Lwowem”. Od roku 1993 podczas ekspedycji himalajskich oprócz wspinania się także filmował, docierając z kamerą (i filmując) nawet do szczytu 8-tysięcznika (Gasherbrum II). Materiały te były wielokrotnie wykorzystywane przez TV we Wrocławiu. W latach 1996 i 2002 był członkiem jury na Festiwalu Filmów Górskich w Teplicach (Czechy), w latach 1996 r. i 2004 na Festiwalu w Popradzie (Słowacja), w latach 2001, 2003, 2008, 2010 i 2013 na Festiwalu w Bratysławie, w 2010 r. na festiwalu w Tegernsee (Niemcy), a w 2004 i 2009 r. na Festiwalu w Graz (Austria). Jako dziennikarz lub członek jury od lat regularnie uczestniczy w europejskich festiwalach filmów górskich: Trento (I), Teplice (CZ), Poprad (SR), Bratysława (SK) i Graz (A).

Za wyczyny alpinistyczne dwukrotnie honorowany złotymi medalami „Za wybitne osiągnięcia sportowe” – za zimowy Everest ‘1979/80 i za wytyczenie (razem z Krzysztofem Wielickim) nowej drogi na wsch. ścianie Manaslu w 1984 r. W roku 1999 został „zbiorowym” laureatem nagrody „Kolosa” przyznanego zdobywczej wyprawie zimowej na Everest.

Krzysztof Łapka

Dom Kultury w Rybniku-Chwałowicach

Skomentuj

XHTML: Możesz korzystać z tych znaczników HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 


Outdoor Magazyn